رباعی شمارهٔ ۶۴۰

این ابیات به احساسات شدید و درونی انسان اشاره دارد. گوینده بیان می‌کند که وقتی در عراق (نمادی از آشفتگی یا مشکلات) قرار می‌گیرد، عقل و دل او از تن رها می‌شوند. او خود را به آتش تشبیه می‌کند و می‌گوید که هر زمانی که درد در او بیدار می‌شود، مانند آتش روشن می‌شود. این اشعار به تجربه‌های عاطفی و درونی عمیق اشاره دارند.