رباعی شمارهٔ ۶۳۷

در این بیت، شاعر از زیبایی و جذابیت چهره محبوبش صحبت می‌کند که چنان تأثیرگذار است که جانش به لبش می‌رسد. او همچنین به دلمندی و شور و شوقی که از دیدن معشوق به وجود آمده، اشاره می‌کند و آن را با حالت نمرود و آتش‌سوزی ابراهیم مقایسه می‌کند. به عبارت دیگر، عاشق به شدت تحت تأثیر عشق خود قرار گرفته و دچار شعله‌ور شدن در آتش عشق شده است.