رباعی شمارهٔ ۶۳۶

این شعر به موضوعاتی چون دوری از دنیا و جذبه می‌پردازد. شاعر می‌گوید وقتی شراب (به عنوان نماد معرفت و عشق) در لیوان ما ریخته می‌شود، کسانی که در این جهان پنهان مانده‌اند، جلب توجه می‌کنند و ظهور می‌یابند. همچنین افرادی که دوری می‌گزینند (پرهیزکاران) و کسانی که اهل خوش‌گذرانی هستند، از ما فاصله خواهند گرفت. این بیان می‌تواند به تضاد میان حقیقت و ظواهر اشاره داشته باشد.