رباعی شمارهٔ ۶۳۲

این بیت شعر به تأثیر عمیق عشق بر انسان اشاره دارد. چشمی که به زیبایی گل و لاله بیفتد، می‌تواند تمام هستی را دچار احساس و ناله کند. همچنین می‌گوید که هیچ شرابی به اندازه عشق یک ساله نمی‌تواند دیوانه‌وار انسان را تحت تأثیر قرار دهد. به عبارتی، عشق و زیبایی می‌توانند تأثیرات عمیق و شگرفی بر روح و جان انسان بگذارند.