رباعی شمارهٔ ۶۳۱

این بیت شعر به زیبایی و جاذبه‌های چشمان و زلف معشوق اشاره دارد. شاعر می‌گوید که چشم معشوق هزاران جادو و سحر دارد و هر گوشه‌ای از آن پر از روح و زندگی است. همچنین، زلف‌های او به نوعی نافرمانی و کفر و چهره‌اش مانند ماه است که دین و معنویت را تحت تأثیر قرار می‌دهد و هر کفر و دینی رونق خاص خود را دارد.