رباعی شمارهٔ ۶۲۹

در این ابیات شاعر به اهمیت عشق و محبت واقعی اشاره می‌کند و از اینکه دل خود را به محبت‌های ناپایدار و بی‌ارزش بسپارد پرهیز می‌دهد. او تاکید می‌کند که هر گروهی به دنبال منافع خود هستند و انسان باید از راه‌های درست و ارزشمند پیروی کند، نه از جذابیت‌های فریبنده و زودگذر. در نهایت، او به تشبیه زاغ و طوطی اشاره می‌کند که هر کدام به مکان‌های خود می‌روند، به این معنا که باید به جای ارزش‌های سطحی، به معنای عمیق عشق و ارتباطات واقعی توجه کرد.