رباعی شمارهٔ ۶۲۸

در این ابیات شاعر به تأثیر عمیق عشق پرداخته است. او می‌گوید که جز عشق معشوق در ذهنش چیزی باقی نمانده و روحش از لذت عشق پر شده است. عشق بی‌رنگ باعث شده که رنگ‌ها با یکدیگر آمیخته شوند و در نهایت از قالب بی‌رنگ فراموشی باقی نماند. اینجا عشق به عنوان نیرویی تغییر دهنده و فراموش‌نشدنی معرفی می‌شود.