رباعی شمارهٔ ۶۲۷

در این شعر، شاعر به زیبایی و جاذبه‌ای که در وجود معشوق می‌بیند، اشاره می‌کند. او می‌گوید جایی که معشوق به مانند نگاری زیبا حضور دارد، نمی‌تواند محل کفر و انکار باشد. همچنین، عقل و فکر کسی که چنین زیبایی را ببیند و از آن غافل شود، از نظر شاعر به بی‌ارزشی می‌انجامد. بنابراین، بهتر است که کسیکه زیبایی را نادیده می‌گیرد، به کثافت و زشتی بیفتد.