رباعی شمارهٔ ۶۲۶

این شعر بیانگر این است که هر انسانی که در وجودش یاد و خیالی از محبوبش وجود داشته باشد، هرگز نمی‌تواند جانش خالی و بی‌معنا باشد. همچنین، شاعر به مفهوم نقصان و کمال اشاره می‌کند و می‌گوید که حتی اگر ماه در حال نقصان باشد (کاهش یابد)، این نقصان نیز می‌تواند نشانه‌ای از آغاز کمال باشد. به عبارتی، نقص‌ها و کمبودها می‌توانند به رشد و ارتقا منجر شوند.