رباعی شمارهٔ ۶۲۵

در این شعر، شاعر به عشق و یاد عشق معشوق می‌پردازد. او تأکید می‌کند که وجودش تحت تأثیر محبت و یادهای معشوق قرار دارد و حاضر است خود را در دنیای عشق فدای او کند، زیرا عشق او را به باد باده‌ای زیبا و سرشار از یادهای معشوق رسانده است.