رباعی شمارهٔ ۶۲۰

این اشعار بیانگر عشق و زیبایی است. شاعر با تشبیه جان خود به سمند، به محبوبی اشاره دارد که در آتش عشق قرار دارد و در عین حال آرامش خاصی دارد. همچنین، از ساقی درخواست می‌کند که باده‌ای را به او بدهد، زیرا لب‌های آن محبوب باعث سرمستی و شگفتی او شده است.