رباعی شمارهٔ ۶۱۹

این اشعار بیانگر این است که افرادی که به حقیقت و عشق واقعی دسترسی ندارند، نمی‌توانند به دیگری متصل شوند و از لذت‌های معنوی بهره‌مند شوند. در اینجا، نگاهی به دنیای مرشدین و عارفان وجود دارد که در آن‌ها تنها افراد خاص و خالص می‌توانند از چشیدن شیرین روحانیات و لذت‌های عمیق زندگی بهره‌مند شوند، در حالی که کسانی که خودپرست و خودخواه هستند، از این نعمت‌ها محروم می‌مانند.