رباعی شمارهٔ ۶۱۸

این شعر به شدت بیانگر احساسی عمیق از عشق و شوق است. شاعر به شدت به عشق خود علاقه‌مند است و این عشق به او درد و شکایت می‌آورد. او از معشوق خود می‌خواهد که توجهی به او داشته باشد، زیرا به نظر می‌رسد زمان کمک و عنایت فرا رسیده است.