رباعی شمارهٔ ۶۱۲

این بیت‌ها درباره‌ی صدای مستی و شوری است که از آسمان می‌آید و اثر عمیقی بر جان انسان دارد. نعره‌های آسمانی به نوعی جان جهان را تحت تأثیر قرار می‌دهد و این روح زندگی از دنیای بالاتر سرچشمه می‌گیرد.