غزل شمارهٔ ۳۸۳

برداشت: اوه، تو که گردن‌ات را ضعیف کردی، کجاست آتش‌ات؟ کجاست نوشیدنی‌ات؟ اوه، تو که چهره‌ات بسیار تاریک است، ای که آفتاب‌ات را گرفته‌ای.

برداشت: آیا به یاد داری که در حال مستی چگونه با عقل و درایت خودتان سر به سر گذاشتی؟ حالا که کلید آن عقل را شکسته‌ای، فتح و پیروزی از کجا به دست می‌آید؟

برداشت: اگر در غم شیرین‌ات نغلطی و نگریی، نتیجه‌اش این است که زندگی‌ات تلخ می‌شود و به دردسر می‌افتی. در حالی که باید از منابع و شادی‌های واقعی زندگی بهره‌برداری کنی، اما اگر از آن‌ها دوری کنی، به تدریج آنچه که برایت مهم است از دست می‌دهی.

برداشت: تو در اوج کمال و فضیلت قرار داشتی و حجت و دلیلی بر ثابت بودن خود به نمایش می‌گذاشتی، اما حالا که عشق واقعی نمایان شده، کجاست پرسش‌ات؟ کجاست جواب‌ات؟

برداشت: تو بزرگترین تاجر بودی و خود را به مانند قارون نشان می‌دادی، اما همانند خواب و خیالی که پیش رفت، حالا نابود شده‌ای، چون خواب تو به پایان رسیده است.

برداشت: تلاش‌ها و سخنان پر زرق و برق تو، در نهایت به نتیجه‌ای که می‌خواستی نرسید و اکنون باید با آنچه که داری، سر کنی. نوشیدنی دلخواهت به آنچه که نباید تبدیل شده است.

برداشت: اگرچه تو به معنای این سخنان آگاه هستی، اما آن را در دل خود پنهان کن و در خاطر خود نگه‌دار تا جایی در نوشته‌هایت ظاهر نشود.