رباعی شمارهٔ ۶۱۱

در این شعر، شاعر به بیان احساسات و حیات نی (نیستان) می‌پردازد. نی که از نیستان جدا شده، با صدای خود فریاد می‌زند و به منبع خود اشاره می‌کند. همچنین، لب‌هایی که نی از آن‌ها دم می‌زند، نشانه‌ای از ارتباط بین نی و انسانی است که آن را نوازش می‌کند. این شعر به نوعی ارتباط انسانی و آثار فریاد نی اشاره دارد.