رباعی شمارهٔ ۶۱۰

این شعر به بیان این حقیقت می‌پردازد که تا زمانی که نباید به شرایط ناپایدار و نابسامان جامعه توجه کرد. زمانی که مدرسه و مناره ویران هستند و ایمان و کفر در هم آمیخته‌اند، نمی‌توان انتظار داشت که فردی به درستی به حق و دین ایمان بیاورد و مسلمان شود. در واقع، این ابیات به نیاز به اصلاحات بنیادی در جامعه و تأسیس اصول درست اشاره دارند.