رباعی شمارهٔ ۶۰۸

شعر به این موضوع اشاره دارد که تا زمانی که یقین به کامل شدن چیزی (مانند عشق یا دلبر) وجود نداشته باشد، آن چیز دچار سرکشی و ناپایداری نمی‌شود. همچنین، چشمه آب حیات هم اگر به درستی نرسد، نمی‌تواند به آرامش و زندگی‌بخشی برسد و به نوعی آتش و آشفتگی بدل خواهد شد. این ابیات بر اهمیت یقین و ثبات در روابط و زندگی تأکید می‌کنند.