رباعی شمارهٔ ۶۰۵

در این شعر، شاعر می‌گوید که با ورود عشق معشوق به دلش، هر چیز دیگری که داشت از بین رفته است. او عقل و دانش و کتاب را کنار گذاشته و فقط شعر و غزل را آموخته است. عشق معشوق برای او همه چیز شده و دیگر هیچ چیز برایش اهمیت ندارد.