رباعیات

رباعی شمارهٔ ۶۰۴

سرودهٔ مولانا
هوش مصنوعی

دربارهٔ این سروده

برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحه‌کلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.

۱

تا تو بخودی ترا به خود ره ندهد

چون مست شدی ز دیده بیرون نجهند

۲

چون پاک آئی ز هر دو عالم به یقین

آنگه بنشان نفرت انگشت نهند

بازگشت به سروده‌های مولانا