رباعی شمارهٔ ۶۰۳

برداشت: تا زمانی که انسان از خودخواهی و خودبینی رها نشود، هرگز مفهوم واقعی یکتایی و توحید برای او به وجود نخواهد آمد.

برداشت: این شعر به این معناست که توحید (وحدت خداوند) به معنی پیوستن و یکی شدن با موجودات نیست و اگر چنین باشد، حق و حقیقت به سادگی نادیده گرفته می‌شود و ارزشی نخواهد داشت. خداوند، وجودیست مستقل و فراتر از همه چیز، و نباید او را به سادگی با دیگر موجودات یکی دانست.