غزل شمارهٔ ۳۸۲

برداشت: ای کسی که با بخششت، مشکلات ما حل می‌شود؛ هر جایی که خوشی و سرزندگی باشد، ما هم هستیم.

برداشت: عاشق چرا نگران دنیاست؟ تا زمانی که جام عشق و وصال در دستش هست، همه چیز خوب است.

برداشت: هر بادی که به چغندر (یا چیزی مشابه) می‌وزد، نشانه‌ای از ما را می‌طلبد و منتظر فرمان ماست.

برداشت: هر جوی یا رودخانه، مانند پرده‌ای است که زیبایی‌ها و شگفتی‌های پنهان را در خود دارد.

برداشت: هر بلبل خرم و شاداب بر روی درختی همچون نغمه و شعری روح‌افزا است.

برداشت: بیش از حد در مورد وضعیت چیزی صحبت نکن، چرا که نیاز و گرسنگی مردم به اندازه‌ای زیاد است که نباید به آن دامن زده شود.