رباعی شمارهٔ ۶۰۰

این شعر به شادی و عشق اشاره دارد. شاعر از زیبایی و خوشرویی معشوق سخن می‌گوید و آرزو می‌کند که همیشه درخشان و خندان باشد. او همچنین به کسانی که با دیدن این زیبایی خوشحال نمی‌شوند، افسوس می‌خورد و برایشان سرنوشت ناخوشایندی پیش‌بینی می‌کند.