رباعی شمارهٔ ۵۹۹

این ابیات به بیان احساسات متناقض شاعر اشاره دارند. شاعر حس می‌کند که بدون او، زبانش به سخن می‌آید و او از این سخنان بی‌خبر است. او به این نکته اشاره می‌کند که در زندگی‌اش هم زهر و هم شکر وجود دارد و درباره آینده نیز نمی‌داند چه بر او خواهد گذشت. این شعر به نوعی نشان‌دهنده بلاتکلیفی و درک عمیق از احساسات انسانی است.