رباعی شمارهٔ ۵۹۶

شاعر در این ابیات از چیزهایی که زودگذر و سطحی هستند، ابراز تنفر می‌کند. او از لعل (که نماد زیبایی و دارایی است)، عشق، ملک و عیدهایی که پایدار نیستند و به سرعت از بین می‌روند، بی‌زار است. به طور کلی، او به دنبال ارزش‌های عمیق‌تر و پایدارتر است.