رباعی شمارهٔ ۵۹۴

این ابیات بیانگر احساس عمیق غم و اندوه هستند. شاعر به علاقه‌مندان به می و جام اشاره می‌کند و می‌گوید که پیران حکایت‌گر در باطن، احساسات متناقضی دارند. آن‌ها در حالی که چشمشان به خواب و بیداری است، در پی شرابی هستند که بتواند آنها را از این حالت درآورد. در نهایت، آنها نه کاملاً مست هستند و نه به طور کامل هشیار.