رباعی شمارهٔ ۵۹۰

برداشت: این شعر بیانگر این است که در محیطی بی‌خبر از آرامش و صفا، ارزش و زیبایی وجود ما مانند سنگی بی‌فایده می‌شود و در جهانی که عاری از زندگی و انرژی است، به نظر می‌رسد جان و زندگی بسیار محدود و محصور شده‌اند.

برداشت: صحبت با دوست باعث می‌شود که جان و دل آدم جلا پیدا کند، بنابراین باید این صحبت را در جان خود حفظ کنیم چون آن، زنگارهایی را که بر دل نشسته است، از بین می‌برد.