رباعی شمارهٔ ۵۸۷

در این اشعار، شاعر به صفات برجسته حیدر کرار (امام علی) اشاره می‌کند و برخی دیگر را نسبت به زخم‌هایی که از عشقش دارند، بیمار می‌داند. همچنین عشق او را نشان‌دهنده‌ی عزم و اراده قوی می‌داند و به این نکته اشاره می‌کند که او خود را در میان افرادی که شکست خورده‌اند، نمی‌بیند.