رباعی شمارهٔ ۵۸۲

شاعر می‌گوید که هرکس بر روی گورش عبور کند، حالتی مست و سرخوش به او دست می‌دهد. اگر کسی در کنار او بایستد نیز به همان حال دچار می‌شود. او همچنین اشاره می‌کند که در دریا و رودخانه‌ها، حتی در عمق آب، این حال مستی وجود دارد و این حالت در خاک و گور نیز حضور دارد. به‌طور کلی، این شعر به مفهوم اثرگذاری مرگ و خاک بر شادی و مستی اشاره دارد.