رباعی شمارهٔ ۵۸۱

در این ابیات، شاعر به زیبایی و روشنی که از یک برق یا نور ناشی می‌شود اشاره می‌کند. او می‌گوید که این نعمت و نور برای کسی که سوخته و بی‌حالت است، فایده‌ای ندارد. همچنین، او تأکید می‌کند که برای بهره‌برداری از این نور، باید از هر دو جهان روحی و مادی آتشین و پخته‌ای داشت. به عبارتی، تنها کسانی که آمادگی و حالت مناسب روحی دارند می‌توانند از روشنایی و جلا بهره‌مند شوند.