رباعی شمارهٔ ۵۷۶

این شعر به مفهوم بخشودگی و گناه اشاره دارد. شاعر از خدا می‌خواهد که بر کسانی که خطا کرده‌اند و خوابشان نبوده، یا تشنه‌ای که به آب نرسیده، ببخشاید. همچنین، بر این نکته تأکید می‌کند که کسی که بخشایش نکند، در پیش خداوند ارزشی ندارد. به عبارت دیگر، بخشش و درک شرایط دیگران از اهمیت بالایی برخوردار است.