غزل شمارهٔ ۳۷۹

برداشت: ای محبوبی که در دل من مانند دزدی نفوذ کرده‌ای، ای جان و هزاران جان من، تو را می‌جویم و نیازمند توام.

برداشت: وظیفه تو تنها کشتن عاشقان نیست، بلکه کار تو آزار دادن مردم هم شده است.

برداشت: ای جان جهانیان، به دقت و با مهارت عمل کن و تلاش کن که به خوبی انجام دهی.

برداشت: چندین فردی که به خاطر جذابیت و زیبایی چشمان تو جانشان را از دست داده‌اند را دیده‌ام.

برداشت: دیدم افرادی را که در آتش عشق، هرچند بی‌قرار هستند، به طرز عجیبی آرام و سکون دارند.

برداشت: اگر کسی به زمین سپرده شود و در دود، رنج و عذاب بکشد، از خاک بیرون نمی‌آید.

برداشت: هر لحظه جان من به بوی نزدیک تو جلوه می‌کند و بر خاک تو جان می‌دهد.