رباعی شمارهٔ ۵۷۰

در این شعر، شاعر به حال مستی و سرخوشی خود اشاره می‌کند. او می‌گوید که شراب او تمام شده و حالا به دنبال باده‌ای جدید می‌گردد. همچنین از محتسب می‌خواهد که او را نراند، زیرا حتی اگر از نظر ظاهری مست‌تر به نظر برسد، این وضعیت طبیعی اوست. این شعر بیانگر حس آزادگی و رهایی از قید و بندهاست.