رباعی شمارهٔ ۵۶۸

این بیت شاعر به وسعت و عمق وجود پروردگار اشاره دارد. او بیان می‌کند که عشق و حضور یار به اندازه‌ای عمیق است که می‌تواند در دل یک انسان، جان هزاران نفر را جا دهد. همچنین، بیان می‌کند که در یک دانه گندم، می‌توان خرمن‌ها را گنجانید و صدها عالم می‌تواند در چشمی سوزن جا بگیرد. به طور کلی، این ابیات به توانایی‌های بی‌نهایت و گنجایش وجود اشاره دارند.