رباعی شمارهٔ ۵۶۷

این شعر به تصویر کشیدن حالت‌های مختلف انسان اشاره دارد. چهره‌ای که در آن سرشار از غم و اندوه است، نمادی از پیچیدگی‌های درونی و تناقض‌های انسانی است. شاعر به تناوبی که انسان می‌تواند دیو، فرشته یا وحشی باشد، اشاره می‌کند و از این موضوع به عنوان یک طلسم محکم یاد می‌کند؛ یعنی حالاتی که انسان نمی‌تواند از آن‌ها رها شود.