رباعی شمارهٔ ۵۶۳

در این شعر، شاعر از خواننده می‌خواهد که در عشق و احساسات عمیق خود غرق شود و قدر لحظات را بداند. او تأکید می‌کند که نباید از عشق خود جدا شود و همچنین نباید در این حال خوش از خود بی‌خود نشود، زیرا این احساسات زیبا و رویایی ممکن است از دست بروند. در واقع، پیشنهاد شاعر این است که از افکار و مسائل دنیوی دوری کند و فقط به عشق و عشق ورزی توجه کند.