غزل شمارهٔ ۳۷۸

برداشت: ای کسی که به خاطر عشق به پادشاهی دچار اندوه و خشم شده‌ای، نگران نباش و به انتقام یا کیفر فکر نکن.

برداشت: به باغ فنا قدم بگذار و ببین در وجود خود چگونه جاودانگی وجود دارد.

برداشت: وقتی که پیش از دیدن چهره‌ات به روی خود توجه می‌کنی، از فراتر از این آسمان‌ها هم عبور می‌کنی.

برداشت: سلطان حقیقت‌ها و معانی است و از نور قدیم خود، سایه و علامت‌هایی دارد.

برداشت: زمانی که کرامت و بزرگی عیان و واضح شد، دیگر به دنبال نشانه‌ها و نمایش‌های ظاهری نروید، زیرا کرامت واقعی از دل و باطنی پاک سرچشمه می‌گیرد نه فقط از نشانه‌های ظاهری.

برداشت: زمانی که دریا در حال طغیانی و طوفانی است، نشانه‌هایی از ساحل و امنیت دیده می‌شود، اما وقتی که در دریا غرق می‌شوی، دیگر خبری از آن ساحل نیست.

برداشت: ما به فنا رفته‌ایم، ای شمس تبریز، صدها خدمت و صدها درود از ما به تو.