ای قوم که برتر از مه و مهتابید
از هستی آب و گل چرا میتابید
دربارهٔ این سروده
این شعر به مردم یادآوری میکند که با وجود برتریشان، چرا به زندگی مادی و ظاهری خود چسبیدهاند. شاعر از آنها میخواهد که بیدار شوند و از خواب غفلت بیرون آیند، زیرا زندگی را باید جدی گرفت و از غرق شدن در مسائل دنیوی پرهیز کرد.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
ای اهل خرابات که در غرقابید
خیزید که روز و شب چرا در خوابید