ای عشق که جانها اثرِ جان تُوَند
ای عشق که نمکها ز نمکدان تُوَند
دربارهٔ این سروده
در این ابیات، شاعر به زیبایی و قدرت عشق اشاره میکند. او عشق را به عنوان نیرویی میداند که جانها را تحت تأثیر قرار میدهد و به زندگی نمک و طعم میبخشد. همچنین، عشق را به طلا و گنجینهای تشبیه میکند که درونیات آدمی را نمایان میسازد، در حالی که بسیاری از انسانها در ظاهر خود عریان و بیپوششند. بهطورکلی، این اشعار نشاندهنده عمق و تاثیرگذاری عشق در زندگی انسانهاست.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
ای عشق که زرها همه از کان تُوَند
پوشیده کسی و جمله عریان تُوَند