رباعی شمارهٔ ۵۵۷

در این شعر، شاعر عشق را به عنوان موجودی فرامادی توصیف می‌کند که هم پری و هم انسان می‌توان او را شناخت. عشق از مهر سلیمان هم مشهورتر است و در کالبد جهان به عنوان جان شناخته می‌شود. شاعر بیان می‌کند که با عشق باید مانند مرغان زندگی کرد، یعنی با آزادی و شادابی.