رباعی شمارهٔ ۵۵۶

در این ابیات شاعر از یک موجود روحانی و عزیز که هم آسمان و هم زمین را به جان خود می‌شناسد، یاد می‌کند. او به این موجود می‌گوید که به او برکت و رحمت عطا کند و از چشم زخم‌هاش محافظت کند. در واقع، شاعر دعایی برای آرامش و آسایش جان او دارد.