رباعی شمارهٔ ۵۵۲

در این شعر، شاعر به دل خود می‌گوید که در مسیر درد و جدایی نباید امیدی به وصال و رسیدن به معشوق داشته باشد. او اشاره می‌کند که در دنیای پر از حرف و حدیث، چیزی جز عدم وجود نیستی به انسان نمی‌دهند. همچنین، زمانی که پرندگان در آسمان پرواز می‌کنند، دیگر پر و بالی برای پرواز به دل نمی‌دهند. به طور کلی، این شعر حس ناامیدی و جدایی را به تصویر می‌کشد.