غزل شمارهٔ ۳۷۷

این شعر به توصیف حال و روز انسان‌ها می‌پردازد. در آغاز به کسانی اشاره می‌کند که در پایان مسیر به نتیجه‌ای مانند "خر" می‌رسند و این حرکت به نوعی نمادی از دوری از حقیقت و رهبری واقعی است. بازار دنیا همواره پر از کسب و کار و تلاش است، اما در این میان، انسان‌ها با مشکلات و دغدغه‌های زیادی مواجه‌اند. شاعر به روح انسانی تشبیه می‌کند که به دنبال یافتن گوهری (یعنی حقیقت و معنای عمیق زندگی) است. او این جستجو را با توصیف دریا و صدفی که حاوی گوهری است، بیان می‌کند. اما صدفی که خالی است، نشان‌دهنده سختی‌ها و ناکامی‌ها در این تلاش است. در نهایت، شاعر به ما می‌گوید که آرامش را در تجرید از دنیا جستجو نکنیم، زیرا آن سکون واقعی که به ما آرامش می‌دهد، اطلاعات و آگاهی درباره حقیقت‌هاست.