رباعی شمارهٔ ۵۴۶

در این ابیات، شاعر به تأمل در اعمال و رفتار انسان می‌پردازد و به او یادآور می‌شود که هر عملش در قیامت مورد محاسبه قرار خواهد گرفت. او از انسان می‌خواهد که اگر می‌خواهد زندگی کند، باید شرافت و ادب را رعایت کند و از ننگ و رسوایی بپرهیزد. در واقع، گذشتن از اصول انسانی و اخلاقی باعث عذاب و شرمندگی در روز قیامت خواهد شد.