رباعی شمارهٔ ۵۴۵

برداشت: تو که با حضور خود زمین را شاداب و خوشحال کردی، به گونه‌ای که زمین پر از شادی شد و از این شادی، صدها گل شکفت.

برداشت: از این شلوغی و هیاهو، ستاره‌ها و آسمان به جنب و جوش درآمدند و در این حال، نگاه ماه به ستاره‌ها افتاد.