رباعی شمارهٔ ۵۴۳

این شعر درباره درخواست کمک از یک شخص خاص است. شاعر می‌گوید که اگر او در کنار باشد، تمام مشکلاتش حل خواهد شد و زیبایی‌های طبیعت مانند سرو و گل تحت تاثیر این احسان قرار می‌گیرند. او همچنین اشاره می‌کند که با وجود درد و رنج (خار)، می‌خواهد که همه چیز به حالت تعادل و یکسانی برسد. در واقع، شاعر به دنبال آرامش و هماهنگی در زندگی است.