رباعی شمارهٔ ۵۴۱

این شعر به ستایش صلاح دین و نور او می‌پردازد. شاعر درخواست می‌کند که نور صلاح دین بر دل‌ها و جان‌های عاشقان بتابد و هر کسی که از لطف و محبت او بهره‌مند شود، با خاک صلاح دین پیوند بخورد. به طور کلی، این شعر بیانگر عشق و ارادت به شخصیت صلاح دین است.