رباعی شمارهٔ ۵۳۸

این متن به موضوع فقر و نادیده گرفتن آن اشاره دارد. می‌گوید که در مسیر فقر، افراد حرف‌ها و داستان‌های دیگران را نمی‌شنوند و تمرکزشان بر روی مسائلی دیگر است. همچنین به احترام و ارادت به کسانی که در موقعیت‌های بالا هستند، اشاره می‌کند و می‌گوید که باید خاک پای این بزرگان را مانند سرمه در چشم داشت. در مجموع، متن به نکوهش فقر و تقدیر از مقام و منزلت بالا پرداخته است.