رباعی شمارهٔ ۵۳۴

شاعر در این ابیات به شب و می‌نوشی اشاره می‌کند. ساقی، جامی پر از شراب به دست دارد و از روی دل‌باختگی، به شوق و زیبایی می‌گردد. او به مقدار زیادی می‌ریزد تا روحیات و عقل را به هم بریزد و تحت تأثیر این شراب دل یغما، انسان دچار طوفان احساسات و تغییر حال می‌شود.