غزل شمارهٔ ۳۷۵

برداشت: عاشق در مسیر خود از هیچ چیزی نمی‌ترسد، زیرا همراه او عشق قدیمی و واقعی‌اش است.

برداشت: از رفتن جان ترسی ندارد، چون او را خداوندی هست که جان را به او بخشیده است.

برداشت: در سفر است، اما مانند ماه در زیبایی چهره‌اش ثابت و ساکن است.

برداشت: کسی که خود از نسیم هم سبک‌تر است، چگونه می‌تواند منتظر نسیم بماند؟

برداشت: عشق و عاشق در حقیقت یکی هستند، ای عزیز؛ تا این تصور را نداشته باشی که این دو جدا از هم هستند.

برداشت: زمانی که عشق درست و واقعی شود، عاشق هم در زندگی خود نعمت‌ها و خوشی‌ها را تجربه می‌کند و هم می‌تواند دیگران را در این خوشی‌ها شریک کند.

برداشت: او مانند ستاره سهیل در جستجوی حقیقتی است که به آن نیاز دارد.

برداشت: اگر چه او در جست‌وجوی خود تنها و بی‌سرپرست است، اما همچنان به دریا و وسیع بودن عالم امید دارد.

برداشت: ای چشم من! از شمس تبریز رضایت بگیر و نگو که حاتم کریم است.